Takeo chciałby wreszcie odłożyć miecz i zamieszkać z ukochaną kobietą gdzieś na końcu świata. Trzeci tom „Samuraja” szybko pokazuje, że w Japonii wojen domowych, okrutnych kultów i szalonych proroków nikt nie da mu na to szansy. Jean-François Di Giorgio znów rzuca swojego bohatera między pojedynki, dworskie rozgrywki i cudze rachunki krzywd, a na koniec zostawia nas z ostrym hakiem na kolejny tom.
Album zbiera cztery francuskie części, od dziewiątej do dwunastej: „Ogomo”, „Ririko”, „Miecz i lotos” oraz „Oko smoka”. To prawie dwieście stron w dużym formacie i moment przełomowy dla serii. Pierwszą opowieść rysuje jeszcze Frédéric Genêt, potem pałeczkę przejmuje Cristina Mormile. Czytało nam się to świetnie, a pod kilkoma względami lepiej niż drugi tom.
196 stron · twarda oprawa · część większej opowieści
Tom 3 z 3 serii „Samuraj” · przed lekturą: tom 2
Takeo, Akio i ziemie Ogomo
Na otwarcie Di Giorgio spłaca długi wobec czytelników. Takeo i jego brat Akio wpadają w śmiertelne tarapaty, a wiadomość o tym dociera do mistrza Kazé, który wychował obu chłopców. Stary nauczyciel rusza na ziemie Ogomo, a przy okazji wychodzi na jaw, skąd bracia pochodzą i co naprawdę stało się z ich rodzicami.
Ta część domyka wątek, który ciągnął się od początku serii, i robi to w satysfakcjonujący sposób. Pytania odkładane przez dwa tomy dostają odpowiedzi, pojedynki są krótkie i brutalne, a dworskie intrygi tylko tak zawiłe, jak trzeba. Bez znajomości poprzednich albumów niewiele z tego zrozumiecie, ale kto je zna, dostanie solidną nagrodę.
Plansze: materiały wydawcy Egmont.
Ririko, dziewczyna z psem i mieczem
Po zamknięciu wielkiego wątku opowieść zmienia skalę. Takeo trafia do wioski, w której rządzi miejscowe dojo z nieuczciwym mistrzem na czele, trwa turniej szermierczy, ktoś zamordował kupca, a cenna figurka okazuje się warta więcej niż ludzkie życie. W gruncie rzeczy to kryminał w kostiumie, prowadzony spokojnie i z kilkoma dobrymi zwrotami.
Serce tej części to Ririko, porywcza dziewczyna z wiernym psem, która chce zostać najlepszą szermierką w okolicy i nie zamierza nikogo pytać o zdanie. Wnosi do serii energię, jakiej trochę brakowało. Jest głośna, uparta i popełnia błędy, które ktoś tak doświadczony jak Takeo widzi z daleka.
Najbardziej kupiła nas relacja tej dwójki. Mistrz nie wygłasza kazań, raczej pozwala dziewczynie wpaść w kłopoty i dopiero wtedy wkracza. Do tego Di Giorgio dorzuca absurdalne wstawki, jak sake wypite tuż przed uroczystością, dla której je przygotowano.
„Di Giorgio najpierw spłaca stare długi wobec czytelników, a potem bez litości rzuca Takeo w jeszcze mroczniejszą zemstę.”
Sekiyo, Masayo i zemsta Sióstr Cienia
Dwie ostatnie części tworzą jedną dłuższą historię. Do Takeo wraca Sekiyo, jego dawna miłość, i prosi o pomoc w odnalezieniu narzeczonego, który przepadł bez śladu. Dla bohatera, który marzy o spokojnym życiu z ukochaną, to sprawa bardziej skomplikowana, niż chciałby przyznać. Fragmenty poświęcone Sekiyo są najbardziej poetyckie w tomie i zostają w głowie.
Potem robi się mrocznie. Siostry Cienia zginęły lata temu, ale ktoś wciąż kieruje się ich zemstą. Wojowniczka w demonicznej masce, z siwymi włosami, snuje intrygę, która ma otworzyć drogę śmiercionośnemu bóstwu, a na scenie pojawia się Masayo, której spojrzenia nie da się zapomnieć. Intryga z każdą stroną nabiera rozmachu, a finał urywa się w momencie, w którym chce się od razu sięgać po ciąg dalszy.
Genêt oddaje pędzel Cristinie Mormile
Frédéric Genêt w „Ogomo” rysuje po raz ostatni pełną opowieść tej serii i żegna się w dobrym stylu. Zamki, stroje, zbroje i krajobrazy dawnej Japonii mają u niego ciężar i fakturę, a duży format pozwala mu zmieścić na stronie wiele kadrów bez ścisku.
Cristina Mormile przejmuje serię bez rewolucji i to jest jej największa zasługa. Style obojga są na tyle zbliżone, że zmiana nie wybija z rytmu. Mormile świetnie radzi sobie z twarzami, więc emocje Ririko, Sekiyo czy Masayo czyta się bez trudu, a pojedynki na miecze rysuje dynamicznie i czytelnie. W „Mieczu i lotosie” trafia się też efektowny układ strony z dużą ilustracją w środku, który na długo zostaje w pamięci.
Gdzie Samuraj nie daje odetchnąć
Słabiej wypadają u Mormile krajobrazy. Tła są poprawne i malownicze, ale skromniejsze niż u Genêta, którego panoramy gór, wiosek i zamków budowały klimat serii. W szerokich ujęciach widać, że nowa rysowniczka czuje się pewniej bliżej postaci.
Drugi zarzut dotyczy nastroju. Momenty poetyckie i humorystyczne są rzadkie, a przez większość tomu Takeo i jego bliscy przechodzą z jednego nieszczęścia w drugie. Mało tu wytchnienia, przemoc goni przemoc, i przy lekturze ciurkiem bywa to męczące. Zakończenie zawieszone w najbardziej dramatycznym momencie też nie każdemu przypadnie do gustu.
Czy warto wracać do Takeo w trzecim tomie
Tak, zwłaszcza jeśli dwa pierwsze tomy już stoją na półce. Trzeci album to moment przejścia: kończy się jedna epoka serii, zaczyna druga, a zmiana rysownika przebiega zaskakująco gładko. Di Giorgio najpierw nagradza wiernych czytelników odpowiedziami o przeszłości braci, a potem otwiera nowy, mroczniejszy rozdział z Ririko, Sekiyo i Masayo.
Trzeba się tylko nastawić na ciężki klimat i na finał, który urywa się w najgorszym możliwym momencie. Dla nas to mocny tom, który pod kilkoma względami przebija poprzedni, i po lekturze chcemy wiedzieć, dokąd Takeo zaprowadzi zemsta Sióstr Cienia.
Dla czytelników, którzy znają dwa poprzednie tomy i polubili Takeo, oraz dla fanów europejskich komiksów o dawnej Japonii, w których pojedynki mieszają się z dworskimi intrygami i odrobiną nadprzyrodzonej grozy. Nie zaczynajcie od tego albumu, bo bez wcześniejszych tomów wiele wątków straci siłę. Mniej spodoba się też tym, którzy szukają lekkiej, pogodnej przygody.
- Domknięty wątek braci Takeo i Akio
- Ririko i Sekiyo ożywiają drugi plan
- Dynamiczne pojedynki na miecze
- Krajobrazy Mormile skromniejsze niż u Genêta
- Mało wytchnienia między kolejnymi nieszczęściami
Jeśli spodobał Ci się komiks „Samuraj – tom 3”
Mroczni Rycerze ze Stali. Wszechzimaod 61,49 zł w dadada.plSprawdź cenę »- Dungeons & Dragons – tom 6: Zmora umysłuod 30,74 zł w dadada.plSprawdź cenę »
Thorgal – tom 37: Pustelnik ze Skellingaruod 24,59 zł w dadada.plSprawdź cenę »
Czytaj także
Najczęściej zadawane pytania
Trzeci album zbiorczy zawiera tomy 9–12 oryginalnego francuskiego wydania: „Ogomo”, „Ririko”, „Miecz i lotos” oraz „Oko smoka”. To 196 stron w twardej oprawie.
Tak. Pierwsza opowieść w tomie domyka wątki braci Takeo i Akio z poprzednich albumów, a autor nie streszcza wcześniejszych wydarzeń. Najlepiej czytać serię od pierwszego tomu.
Scenariusz pisze Jean-François Di Giorgio. Pierwsze tomy rysował Frédéric Genêt, który w trzecim polskim tomie rysuje jeszcze „Ogomo”, a od „Ririko” rysunki przejmuje Cristina Mormile.
Tekst z pomocą AI · zawiera linki afiliacyjne
