Kryształ znaleziony pod lodem księżyca Saturna ma zabrać ludzkość dalej niż kiedykolwiek, ale na pokładzie statku, który nim napędzają, ktoś zaczyna się do niego modlić. „Enceladus” Romaina Benassayi i Joanna Urgella to thriller science fiction, w którym fizyka i wiara wchodzą sobie w drogę w najgorszym możliwym momencie.
To drugie spotkanie tego duetu po „Arce”, tym razem oparte na debiutanckiej powieści Benassayi „Arca”. Dostajemy zamknięty album na 96 stron, ten sam świat ogromnych statków kolonizacyjnych i jeszcze więcej ambicji. Czytało nam się to z zaciekawieniem, choć scenariusz nie zawsze nadąża za pomysłami.
96 stron · twarda oprawa · zamknięta historia
Sorany Desvoeux i kryształ z Enceladusa
Wszystko zaczyna się w połowie XXIII wieku na lodowej powierzchni Enceladusa. Ekipa badawcza trafia na dziwną, okrągłą jaskinię, a Sorany Desvoeux znajduje w niej zielony kryształ, który okazuje się źródłem niewyobrażalnej energii. Wyprawa kosztuje życie jej partnera Marka i ten prolog ustawia ton całej historii: odkrycie, które miało być triumfem, od początku pachnie stratą.
Dziesięć lat później materia z Enceladusa ma umożliwić coś, czego nikt wcześniej nie zrobił – skok szybszy od światła. Arka XVII zabiera 36 tysięcy ludzi w stronę nowego świata, a Sorany jest na pokładzie, choć wcale nie jako bohaterka z plakatu. Statek zbliża się do tak zwanego progu Jowisza, za którym zaczyna się prawdziwa niewiadoma, i właśnie wtedy pojawiają się pierwsze anomalie.
Benassaya dobrze buduje to poczucie, że ludzkość sięga po coś, czego nie rozumie. Kryształ nie jest zwykłym paliwem z katalogu, tylko zagadką, której nikt nie zdążył zbadać przed wsadzeniem jej do silnika. Ten niepokój napędza pierwszą połowę albumu lepiej niż jakakolwiek strzelanina.
Plansze: materiały wydawcy Lost in Time.
Sekta na pokładzie Arki XVII
Drugi filar opowieści to tajne bractwo, które zbiera się w pokładowym lesie. Przewodzi mu guru w masce owada, wyznawcy czczą boga Enlila, a kryształ traktują jak relikwię. Sorany, która go znalazła, staje się dla nich narzędziem wyższego planu, co nie wróży jej niczego dobrego. Tropem sekty idą Frank i Maud z ochrony statku i to ich śledztwo nadaje akcji tempo.
Najciekawsze jest to, że wiara i nauka nie są tu podane jako prosty spór mądrych z głupimi. Fanatycy wyczuwają w krysztale coś, czego inżynierowie nie potrafią wyjaśnić, a anomalie przy progu Jowisza zdają się przyznawać im trochę racji. W tle Benassaya dorzuca też korporacje, które dla przewagi nad konkurencją gotowe są zaryzykować los całej wyprawy. Sporo tego jak na jeden tom.
Do tego czas zaczyna płatać figle i kilka zwrotów akcji z nim związanych naprawdę zaskakuje. Nie zdradzamy szczegółów, bo to właśnie one robią największe wrażenie.
„Ludzkość wsadziła do silnika coś, czego nie rozumie, i właśnie ten niepokój jest najlepszym paliwem tej historii.”
Akwarele Urgella i za mało wyraziste twarze
Urgell sam rysuje i koloruje, a kolory kładzie akwarelą. Efekt bywa niemal malarski: wnętrza statku, sztuczne lasy i lodowe pustkowia Enceladusa mają światło i głębię, jakich rzadko szuka się dziś w komiksie science fiction. Projekty statków, skafandrów i sprzętu są dopracowane i wiarygodne, a scena w jaskini z kryształem to jeden z najmocniejszych momentów albumu.
Gorzej z ludźmi. Twarze postaci są do siebie zbyt podobne, a mimika bywa sztywna, więc zdarza się, że trudno odróżnić Sorany od Maud albo odczytać, co bohater w danej chwili czuje. Ten sam problem mieliśmy z „Arką” i szkoda, że nie udało się go tym razem wyeliminować.
Gdzie scenariusz gubi rytm
Benassaya to pisarz, który wymyśla świetne koncepcje, ale nie zawsze umie rozłożyć je na kadry. „Enceladus” trzyma się blisko struktury powieści i widać, że materiału było więcej, niż mieści się w 96 stronach. Wątki polityczne, korporacyjne i religijne przeplatają się gęsto, przeskoki między nimi bywają nagłe, a fabuła robi się chwilami zbyt gęsta, a część zdarzeń trzeba sobie dopowiedzieć.
Przez to bohaterowie zostają w tyle za światem. Sorany ma być sercem historii, ale jej osobista droga zapada w pamięć słabiej niż sam kryształ czy sekta, a postacie drugiego planu długo pozostają tylko funkcjami w intrydze. Kto liczy na mocną więź z bohaterką, może poczuć chłód.
Czy warto wsiąść na pokład Arki XVII
Tak, jeśli w science fiction bardziej niż wartka akcja kręcą was wielkie pytania. „Enceladus” ma pomysł na kryształ, który jest jednocześnie paliwem i zagadką, ma sektę, która nie jest tylko tłem, i kilka zwrotów związanych z czasem, które zostają w głowie. Do tego Urgell maluje ten świat tak, że chce się w nim zostać dłużej.
Trzeba jednak przyjąć, że to album gęsty i miejscami nierówny. Scenariusz upycha dużo treści w jednym tomie, a twarze bohaterów nie pomagają w śledzeniu wydarzeń, więc niektóre sceny warto przeczytać dwa razy. W naszym odczuciu to tom nieco ambitniejszy od „Arki”, ale też trudniejszy w odbiorze – nagradza cierpliwych, a niecierpliwych potrafi zgubić po drodze.
Dla czytelników, którym podobała się „Arka” i chcą zobaczyć ten świat z innej strony, oraz dla miłośników science fiction stawiającej pytania o granicę między nauką a wiarą. Spodoba się fanom klasycznej francuskiej fantastyki w stylu „Zdziczenia” czy „Czarnego horyzontu”. Mniej przypadnie do gustu tym, którzy szukają prostej, przejrzystej akcji i wyrazistych bohaterów.
- Kryształ i próg Jowisza budzą prawdziwy niepokój
- Sekta i spór wiary z nauką bez prostych podziałów
- Akwarelowe kolory i projekty statków Urgella
- Podobne do siebie twarze postaci
- Gęsta fabuła z nagłymi przeskokami
Jeśli spodobał Ci się komiks „Enceladus”
Ozon. Księga Iod 91,00 zł w dadada.plSprawdź cenę »
Motomyszy z Marsa – tom 1: Panika na Czerwonej Planecieod 41,25 zł w gildia.plSprawdź cenę »
Dystopolisod 75,00 zł w gildia.plSprawdź cenę »
Czytaj także
Najczęściej zadawane pytania
Nie, „Enceladus” to osobna, zamknięta historia z tego samego świata ogromnych statków kolonizacyjnych. Można go czytać bez znajomości „Arki”, choć znajomość wcześniejszego albumu dodaje kontekstu.
Komiks adaptuje debiutancką powieść Romaina Benassayi „Arca”. Wcześniejsza „Arka” powstała na podstawie innej jego powieści, „Pyramides”.
Scenariusz napisał Romain Benassaya, a rysunki i kolory przygotował Joann Urgell. Po polsku komiks wydało Lost in Time w przekładzie Pawła Łapińskiego.
Tekst z pomocą AI · zawiera linki afiliacyjne
